als ik onder de hemel van een stad
die zo oud is geworden
de paraplu over mijn hoofd houd
kom ik die dagen in het dorp tegen
 
een meisje buigend onder de regen
plantte rijst
zij werd plotseling een vrouw
een vrouw die onder de regen hoogstaand is gebleven
en keer op keer tegen een man
wiens naam zij niet kende heeft gezegd:
waarom vluchten?
waarom paraplu?
alleen ijzeren mensen roesten door de regen!

Vertalingen: Amir Afrassiabi

die dagen, toen ik langs haar liep
leek zij rustiger
nu loopt ze driftig
de rivier bedoel ik
ik rende    maar ik kwam daar niet aan
nu ik stil sta    ben ik daarin!
het huis bedoel ik
ik heb geslapen
in de eenzaamheid van het huis
en ik droom
dat de rivier nog steeds zingt
opdat ik eeuwig zou kunnen dromen!
 

mag ik meester!
als de koe slipte
als het dak viel
stierven wij allemaal onder al die stalen balken?
de leraar goot een beweging over zijn gezicht
hij rukte zijn handen los uit de bodem van zijn zakken
en de hemel zat op het dak van het zoveelste klaslokaal
de geplette banken!

de straat eindigde in de nacht
jij liep te snel
en dat kind, zijn praatjes konden je nooit inhalen
die dagen, zat een vrouw daarboven, gebogen
in plaats van de maan
deze dagen heb ik de appel kapot gemaakt, moeder!
elke dag verlaat ik het huis om verliefd te worden
het gaat niet
de straat eindigde in mij

ik hield met beide handen
haar handen uit de foto vast
toen zij opstond bedankte zij mij niet

mag ik met u meelopen?

zij zei niet: nee
ik houd haar handen vast
en we lopen omgekeerd terug
hoe verder ik zoek
hoe verder verlies ik degene die in je ogen verborgen was
zeg, bent u nog niet getrouwd?
zij zegt niets

zo wijd als ik kon fantaseren

speelde hij met de ramen

en ging weg van het huis

net als de wind

hij was breedgeschouderd, mijn vader

zoals het gebouw van Hadji

en zij zat altijd in een hoekje

van het binnenhof, mijn moeder

de foto was een snapshot
de kreet, onverwacht en de dood, plotseling
zag je het? las je de krant?
hoe onbedacht werd het gekleurd
zag je hoe wij in de spiegel achterbleven?
hoe hij voortgeschopt kwam?
hoe de wind voortgeschopt kwam?

Ali Abdolrezaei is in  1969 in Langroud, Iran geboren. Hij heeft werktuigbouwkunde gestudeerd aan de Teheran universiteit. Abdolrezaei is een van de meest controversiële en polemische dichters van de nieuwe generatie, bekend als dichters van 70 (jaren negentig). In zijn poëzie en zijn soms bijtende proza zoekt hij de verloren identiteit van zichzelf en zijn generatie op.  

Daarnaast valt hij de gevestigde leidende generatie aan die hij ‘opiumverslaafde schrijvers’ noemt. Hij is geen Oedipus die zijn vader vermoordt, maar een door de vader vermoorde Sohrab, uit de Perzische mithologie, die herrijst om te wreken en tegen de gevestigde en traditionele concepten van cultuur, identiteit en ethiek op een gewelddadige manier te rebelleren. Abdolrezaei ontvluchte de Islamitische Republiek van Iran.
Hij heeft meer dan 10 dichtbundels op zijn naam staan.
Uit: alleen ijzeren mensen roesten door de regen .

Vertalingen: Amir Afrassiabi